آرامگاه خواجو در شمال شیراز، در دامنه کوه صبوی و در ابتدای جاده شیراز - اصفهان، در تنگ الله اکبر قرار گرفته ‌است. به علاوه قبر وی مشرف بر دروازه قرآن میباشد و آب چشمه معروف رکناباد نیز از کنار مقبره خواجو میگذرد. محل آرامگاه در محوطه ‌ای بدون سقف قرار داشته و در وسط صفه آن سنگ قبری است که بالای آن محدب و دارای برآمدگی میباشد. روی این سنگ کتیبه ‌ای که بیانگر قبر خواجو باشد وجود نداشته فقط بالای سنگ عبارت: کل من علیها فان و یبقی وجه ربک ذوالجلال و الاکرام به خط ثلث نوشته شده‌ است. در بالا و پایین قبر نیز دو ستون سنگی کوتاه قرار گرفته که طبق رسم آن زمان در بالا و پایین قبور عرفا و شعرا وجود داشته ‌است. در سال ۱۳۳۷ شمسی اداره باستان‌ شناسی فارس اقدام به ساخت یک اطاق در قسمت شمالی محوطه آرامگاه کرد نمود که در پیشانی این اطاق دو غزل از غزلیات خواجو به خط نستعلیق بر روی کاشی‌های آنجا نوشته شده ‌است با این مطلع

دوش می‌کردم سؤال از جان که آن جانانه کو؟

گفت: بگذر زان بت پیمان شکن پیمانه کو؟

و دیگر به مطلع

صبحدم دل را مقیم خلوت جان یافتم

از نسیم صبح بوی زلف جانان یافتم

هم اینک این اتاق تبدیل به فرهنگ سرای خواجو گردیده. کمی بالاتر از مقبره خواجو ۳ غار به چشم میخورد که یکی از آنها غاری است که محل عبادت و ریاضت زهاد و مشایخ بوده و خواجو نیز مدتی در آن جا به عبادت مشغول بوده ‌است. غار دیگر که در دهانه آن طاقی ضربی از نوع طاق کجاوه‌ای از سنگ و آجر زده شده، محل قبر خواجه عمادالدین محمود، وزیر معروف شاه شیخ ابواسحاق اینجو است. در کنار این غار نقش برجسته‌ای از جنگ رستم و شیر دیده میشود که به دستور حسینعلی میرزا فرمانفرمای فارس در سال ۱۲۱۸ ه.ق ساخته شده و در کنار آن نیز نقش برجسته ناتمامی از فتحعلی شاه قاجار و دو تن از پسرانش به چشم میخورد. در دو طرف این نقش برجسته، دو نیم ستون به سبک ستون‌های دوره زندیه در درون کوه کار شده‌ است. در سال ۱۳۷۰ به همت دانشکده ادبیات دانشگاه کرمان، کنگره بزرگداشت خواجو در کرمان برگزار شد و مراسم اختتامیه این کنگره در شیراز انجام گشت که با همین انگیزه به همت شهرداری شیراز و استانداری فارس، آرامگاه خواجو مرمت و بازسازی شده، که شامل بازسازی کف و بدنه و ایجاد یک سری دیواره‌های عمودی با مصالح سنگ است. هم چنین مجسمه ‌ای از سر و صورت خواجه که از سنگ تراشیده شده، در این مکان قرار گرفته ‌است. بنای آرامگاه خواجوی کرمانی به شماره ۹۱۶ در فهرست آثار تاریخی به ثبت رسید